Καλό Ξημέρωμα.

Πάντα πίστευα ότι θα κοιμηθώ
και ότι μια νέα μέρα θα ξημερώσει.
Και πάντα μια νέα μέρα ξημέρωνε.
Και αναρωτιόμουν είναι που εγώ πιστεύω στη μέρα
Ή η μέρα επίλεγε να τη δω;
Δε με νοιάζει.
Με νοιάζει που εγώ πίστευα σε αυτήν.
Και αυτή επίλεγε εμένα.
Όλα είναι θέμα πίστης και επιλογής.

… περισσότερη ποίηση στο OFF the record

Μικρό κακό, αλλά για την επόμενη φορά, να μαθαίνουμε από τα λάθη μας…

Nobody Home
“Alright, I’ll take care of them part of the time, but there’s somebody else that needs taking care of in Washington”
“Who’s that?”
“Rose Pilchitt!”
“Rose Pilchitt? Who’s that?”
[Kid screams in background. foreground: "Shut Up!"]
“36-24-36 [laughter] does that answer your question?”
[foreground: "Oi! I've got a little black book with me poems in!"]
“Who’s she?”
“She was ‘Miss Armoured Division’ in 1961 … “

I’ve got a little black book with my poems in.
Got a bag with a toothbrush and a comb in.
When I’m a good dog, they sometimes throw me a bone in.

I got elastic bands keepin my shoes on.
Got those swollen hand blues.
Got thirteen channels of shit on the T.V. to choose from.
I’ve got electric light.
And I’ve got second sight.
And amazing powers of observation.
And that is how I know
When I try to get through
On the telephone to you
There’ll be nobody home.

I’ve got the obligatory Hendrix perm.
And the inevitable pinhole burns
All down the front of my favorite satin shirt.
I’ve got nicotine stains on my fingers.
I’ve got a silver spoon on a chain.
I’ve got a grand piano to prop up my mortal remains.

I’ve got wild staring eyes.
And I’ve got a strong urge to fly.
But I got nowhere to fly to.
Ooooh, Babe when I pick up the phone

“Surprise, surprise, surprise…” (from Gomer Pyle show)

There’s still nobody home.

I’ve got a pair of Gohills boots
and I got fading roots.

“Where the hell are you?”
“Over 47 german planes were destroyed with the loss of only 15 of our own aircraft”
“Where the hell are you Simon?”
[Machine gun sound, followed by plane crashing]

Photo : Yagmur Deniz

Στον Μπάμπη, που με ρώτησε “Δεν θες να φτιάξεις τη ζωή σου;“…..
Η ζωή είναι ταξίδι Μπάμπη μου, και φτιασιδώματα δεν έχει. Αλλοίμονό του που δεν είναι έτοιμος για συνεχές ταξίδι, που δεν έχει τις μηχανές στο ρελαντί… Κατάλαβες;

και ελπίζοντας…
κυπαρίσσι μου, να δω ξανά τα μελαγχολικά σου μάτια…
και ελπίζω τότε να βρω το θάρρος
…………………αλήθεια πόσο θάρρος μου χρειάζεται;

Του Κ. Παπουτσάκη

-Να σε ρωτήξω μπρε Κωσταντή να μου πεις ένα πράμα, γιάντα αφού δα ποθάνομε όλοι από τουτονέ το κόσμο, γλακούμενε σα τσοι οργισμένους να κυριέψομε τον κόσμο, να κάμομε πολλά λεφτά, να ξεπεράσομε τους άλλους, να κάμομε όσα πιο πολλά μπορούμε, λες και δα τα πάρομε μαζί μας;

- Διότι Διογένη, δεν ήρθαμε στη ζωή μόνο και μόνο για να ζήσομε, αλλά και για να περάσομε καλά, αλλά για να περάσομε καλά, πρέπει να είμαστε ελεύθεροι, ανεξάρτητοι. Να μην μας πληγώνουν οι άλλοι τον εγωισμό μας, την αξιοπρέπειά μας, την ανθρωπιά μας. Να μη μας προσβάλουν, να μη μας ταπεινώνουν, να μη μας κοροϊδεύουν, να μη μας εκμεταλλεύονται. Εχομε ανάγκη να μας προσέχουν, να μας υπολογίζουν, να μας μιλάνε με την όρεξή τους και όχι με το στανιό.

- Ναι μαθές, ντα αυτό άμα σε δούνε πως δεν αξίζει δε σου λένε ούτε το καλημέρα.

- Ετσι Διογένη, γι’ αυτό κάνει ο άνθρωπος ό,τι μπορεί για ένα εγκάρδιο χαιρετισμό.

- Ντα κι εγώ μπρε το παθαίνω τουτονά. Αμα μου παντήξει ο αχαΐρευτος κιονοσές, ο Σιχαντώνης, του λέω το καλημέρα με το μισό αχείλι, δε μου ‘ρχεται να του το πω με το ολόκληρο…

- Είδες Διογένη, δεν είναι μόνο η γέννηση και ο θάνατος, είναι και το ενδιάμεσο που πρέπει να αγωνιστούμε σκληρά για να το περάσομε καλά. Χρειαζόμαστε σιγουριά, η ανασφάλεια είναι οδυνηρή!

- Ναι, είναι σα το τουρίστα, απού έρχεται επαέ και θέλει να δει πολλά, να φάει καλά, να ‘χει τη περιποίησή ντου, να περάσει καλά και να φύγει ευχαριστημένος, ε;

- Ετσι είναι και η ζωή Διογένη, να περάσεις καλά, αλλά για να το πετύχεις αυτό θα πρέπει να κοπιάσεις από μικρός στα γράμματα, στις τέχνες κλπ., ύστερα να δουλεύγεις “τίμια”, να κάμεις λεφτά και υλικά αγαθά, δεν είναι κακό, να εξασφαλίσεις μια άνετη ζωή. Να ενταχθείς στην κοινωνία ως ίσος προς ίσο. Αυτό είναι το πιο σημαντικό στον άνθρωπο. Να κοινωνικοποιηθεί, να νιώθει ίσος με τους άλλους, να έχει ανεβασμένο το ηθικό του, την αυτοπεποίθησή του, τον εγωισμό του στη… θέση του, τη συνείδησή του ήσυχη και τα συναισθήματά του όλα ικανοποιημένα. Ο σκοπός μας είναι να φτιάξομε τη ζωή μας, ν’ ανεβούμε όσο πιο ψηλά μπορούμε της κοινωνίας τα σκαλοπάτια, μια καλή θέση με… θέα για να βλέπομε από ψηλά τους άλλους και οι άλλοι να μας βλέπουμε ψηλά. Να αποκτήσουμε λεφτά και πολλά υλικά αγαθά, όχι για να τα πάρομε μαζί μας στον άλλο κόσμο, αλλά γιατί τα ‘χομε ανάγκη σ’ αυτή τη ζωή. Να μην πεινάμε, να μη χρωστάμε να μας… κυνηγάνε και να μας ξυπνάνε οι… εφιάλτες τις νύχτες! Να μη γίνομε υπόδουλοι και να εκτελούμε διαταγές, γιατί του Ελληνα ο τράχηλος, ζυγό δεν υποφέρει. Να βαδίζει με ψηλά το κεφάλι, με περηφάνεια, με ανεβασμένο το ηθικό και ικανοποιημένο τον εγωισμό. Να έχει την αίσθηση ότι κάτι έκανε, κάτι πρόσφερε, έχει την αξία του κι αυτός. Εαν δεν κάνει τίποτα στη ζωή του θα νιώθει σαν ένα άχρηστο αντικείμενοι πεταμένο χωρίς αξία. Βέβαια, καλά είναι τα υλικά αγαθά αλλά χωρίς πνευματικά αγαθά θα ήτανε ανούσια. Οχι όμως για τους πολλούς, αλλά για τους λίγους πνευματικούς ανθρώπους. Για την πλειοψηφία του λαού, αξία έχουνε δυστυχώς τα υλικά αγαθά μόνο. Για τη μειοψηφία… δυστυχώς, έχουνε τα πνευματικά αγαθά.

- Εγώ μπρε σε ποιούς ανήκω;

- Εσύ Διογένη, ανήκεις στους δεύτερους. Μπορεί να είσαι λίγο αγράμματος, αλλά τα ενδιαφέροντά σου είναι πνευματικά. Είσαι από τους απλούς ανθρώπους που έχουνε σωστό κριτήριο και φιλοσοφημένη σκέψη. Αστείρευτο ενδιαφέρον να μάθουνε πολλά πράγματα που τους απασχολούν για τη ζωή, για το θάνατο, για το Θεό, για τον άνθρωπο, για τα γνωστά και τα άγνωστα, για το σύμπαν και το χάος και τόσα άλλα.

- Εγώ θέλω να μαθαίνω και σαφί ρωτώ.

- Αντιθέτως με κάτι άλλους που δε ρωτάνε γιατί νομίζουνε πως τα ξέρουνε όλα. Αυτοί είναι και οι πιο κακοί συνομιλητές.

Οι πνευματικοί άνθρωποι, με τα υλικά αγαθά δεν ανεβάζουν το ηθικό και την αυτοπεποίθησή τους. Μόνο με το πνεύμα ανεβαίνουν ψηλά κι έχουν το μέτωπο ψηλά. Ετσι που λες Διογένη, είτε με τα υλικά, είτε με τα πνευματικά αγαθά, οι άνθρωποι κάνουν καλύτερη τη ζωή τους για να πεθάνουν μόνο μια φορά και όχι να πεθαίνουν κάθε μέρα.

- Α, ναι. Οπως λένε άμα λένε, όλοι δα ποθάνομε, ήντα τι θέμα και τα κάνομε, λέει ναι, αλλά οι πλούσιοι ποθαίνουνε μια φορά μα οι φτωχοί πεθαίνουνε κάθε μέρα!

- Ναι Διογένη

- Δεν είναι δηλαδή κακό να κάνουμε πολλά και ας τ’ αφήνομε επαέ όλα να μισεύγομε;

- Εξαρτάται από το πως τα κάνομε, πόσα κάνομε, με τι πάθος τα κάνομε, με τι εγωισμό, με τι ζηλοφθονία, με τι σκοπό, πού πρέπει να σταματάμε…

- Ε, βέβαια, να κάνεις μα να ‘χεις το νου σου και πως δα ποθάνεις!…